ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ

"Για πρώτη φορά, ζω σε μια κοινωνία, η οποία δείχνει να 'χει πάθει εγκεφαλικό! Δεν αντιδρά με τίποτα!" ο Χρόνης Μίσσιος, σ' αυτό το πρώτο μέρος της συνέντευξης, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη, για τη σημερινή κατάσταση της χώρας, τονίζοντας μεταξύ άλλων, ότι "πρέπει να αντιληφθούμε ποιά είναι η ουσία και το νόημα της ζωής! Δηλαδή, δεν γίνεται αντί να ζούμε, να προσπαθούμε να επιβιώσουμε!" και προτείνοντας "να πάρουμε τα βουνά, να ξαναεποικήσουμε την Ελλάδα".

Η κρίση που περνάμε, είναι πολυεπίπεδη, δεν είναι μονάχα οικονομική. Oυσιαστικά είναι κρίση αξιών και χρεοκοπίας του λογοκρατούμενου και τεχνοκρατικού πολιτισμού μας. Τους κινδύνους για την οικολογική κρίση, πια, του πλανήτη, δεν τους αμφισβητεί κανείς, και όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν την ανάγκη να στρατευτούν σε τέτοιου είδους προσπάθειες για να σώσουν ή να βελτιώσουν το περιβάλλον. Αυτό, όμως, είναι το ένα μέρος: Ο περιβαλλοντολογικός ακτιβισμός. Διότι στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο περιβάλλοντα:
Το ένα είναι το φυσικό περιβάλλον και το άλλο είναι το κοινωνικό περιβάλλον, το ανθρώπινο περιβάλλον.
Το πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός, ότι το ανθρώπινο περιβάλλον είναι οργανωμένο κατά τέτοιο τρόπο και δρα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον. Συνεπώς για να διατυπώσουμε ένα οικολογικό αίτημα, που θα σημαίνει την σωτηρία του πλανήτη και συνεπώς της ζωής πάνω σε αυτόν, πρέπει να προσπαθήσουμε να δούμε πως θα ανατρέψουμε τις πρακτικές που οδηγούν στην καταστροφή του και πως θα οδηγηθούμε σ’ έναν βαθύτερο κοινωνικό μετασχηματισμό, ο οποίος θα αποκαταστήσει τη φυσική σχέση του ανθρώπου με τη φύση.
Αυτό σημαίνει, μια εξανάσταση της ανθρώπινης συνείδησης, σημαίνει μια καθημερινή απόκρουση της βαρβαρότητας του συστήματος και μιας διαφορετικής τοποθέτησης στη συμπεριφορά του ανθρώπου απέναντι σε αυτά τα προβλήματα. Και αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο. Γιατί αυτή τη κουλτούρα, ότι ο άνθρωπος είναι ο κυρίαρχος του πλανήτη, και ότι ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο και τον διόρισε κυρίαρχο του πλανήτη και του είπε ότι: «όλα αυτά είναι δικά σου», την κουβαλάμε από τα γεννοφάσκια μας!
Πρέπει να απαλλαχτούμε από τις θεωρίες του ανθρωποκεντρισμού, όπως και από τις αφελείς θεωρίες της θρησκείας και όλων αυτών των πραγμάτων. Αλλά κυρίως, πρέπει να αντιληφθούμε ποια είναι η ουσία και το νόημα της ζωής! Δηλαδή, δεν γίνεται αντί να ζούμε, να προσπαθούμε να επιβιώσουμε!
Κάθε πλάσμα έρχεται στον κόσμο με δικαιώματα, με δυνατότητες, να ζήσει τη ζωή του, να χαρεί, να είναι χορτάτο, να καλύπτει τις ανάγκες του, κλπ. Αλλά ο άνθρωπος έρχεται σ’ έναν κόσμο, όπου εκτός από τους πορφυρογέννητους, δεν ξέρει που πάει και τι κάνει, και πώς να ζήσει.
Ταυτόχρονα αυτή η ολιστική οικολογία- οικολογική αντίληψη, η οποία δεν ασκείται μόνο σ’ έναν οικολογικό ακτιβισμό αλλά βλέπει και θέλει και παλεύει να αναστρέψει τις καταστροφικές δομές του συστήματος και να εδραιώσει έναν καινούριο πολιτισμό, είναι σημαντική γιατί είναι η μόνη διαδικασία η οποία απαιτεί όχι την υπακοή ή την υποταγή των ανθρώπων σε μια πίστη ή σε μια ιδεολογία αλλά απαιτεί την αφύπνιση της συνείδησής του και την κατανόηση του νοήματος της ζωής.
Η ζωή είναι ένα χάρισμα. Είναι ένα χάρισμα που μας δίνεται μια φορά. Μια φορά! Και πρέπει να το χαρούμε, πρέπει να το δωρίσουμε, πρέπει να το ζήσουμε!
Η οικολογία μάς απαλλάσσει, επίσης, και από το άγχος του θανάτου. Ξέρουμε, ότι αυτό το δώρο, είναι με ημερομηνία λήξεως, και συνεπώς πρέπει να το χαρούμε και όχι να το σπαταλάμε μέσα σε βάσανα. Τι είναι αυτά τα πράγματα; Που κατάντησαν τη ζωή μας σήμερα;

Σε βλεπω μερες τωρα..........

Ανημερα   σε  κρύψανε!!!!

--Σε  βλεπω   στην   Αλληλεγγυη,  στην  Κλιμακα,  στη   Δημαρχια. Καθαρο  περιποιημενο  μονο  που  εχεις   το  κεφαλι  σκυμμένο.  Εκει   γυρω   στα   70 -80   κατι   μου  θυμιζεις!!!!!

Καπου  σ'  εχω   συναντησει!!!!

Αρχικα   στη   δεκαετια   του   '30  ,στα   παραπηγματα   της  Καισαριανης   της   Κοκκινιας  στα   Πετραλωνα,  στην  Καλαμαρια  και  πριν  προλαβεις   ν'  αναστηθεις   σε   βρισκω  ΑΓΚΑΛΙΑ  ΜΕ  ΤΗΝ  ΕΞΟΡΙΣΤΗ   ΜΑΝΑ..

 ΑΛΛΟΤΕ   ΣΤΗΝ  ΑΝΑΦΗ 

ΔΕΚΑΕΤΙΑ   '30   ΑΛΛΟΤΕ   ΣΤΟ  ΤΡΙΚΕΡΙ  ΔΕΚΑΕΤΙΑ  '40

...........

παντα   πεινασμενο.......
-Σε   γνωριζω   απο  τον  ΛΟΥΝΤΕΜΗ  την  ΑΛΕΞΙΟΥ  την  ΠΑΙΖΗ........απο  τις   αφηγησεις   ανδρων   και   μανάδων........
--Σε   γνωριζω   απο  τους  αγωνες   του  '50....τοτε  που  η  παλη  για  το μεροκάματο  και  την  ασφαλιση  επιβραβευόταν   με  ταξιδι  ΑΝΑΨΥΧΗΣ  στα  νησια  του  Αιγαιου, τοτε  που  οι  ΔΟΣΊΛΟΓΟΙ  εκτιζαν  τα  νεα  ΤΖΑΚΙΑ!!!!

--Σε  ειδα  με  την  ΚΑΡΟ  ΠΕΤΣΕΤΑ [ Ψωμι -ελια- ρεγκα ] να  χτιζεις  την  κατεστραμενη  Ελλαδα  και  να  σακατευεσαι  στην  οικοδομη, ν'  αφηνεις  τον  ξεχασμενο  καμπο  και  τα  αγονα  βραχια  για  μια  θεση  στον  ηλιο  της  μεγαλης   πολης,  με  τον  ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΑ  να  παρακολουθει  τα  βηματα  σου.

--Εκτισες  το  πρωτο  δωματιο  στις  παρυφές  των  πολεων , ως  παρίας , παντρευτηκες   εκανες  παιδια........πληρωνες  την  ασφαλεια  σου  για  τα  γεραματα.

Μονο  που  τα  χρηματα  σου, ο κοπος  σου  γινοταν  ΠΑΓΩΜΕΝΕΣ  ΠΙΣΤΩΣΕΙΣ  για  τους  ΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΟΥΣ  ΕΛΛΗΝΕΣ  ΒΙΟΜΗΧΑΝΟΥΣ  ''ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ''

-Περιμενες  να  βγεις  στη  ΣΥΝΤΑΞΗ  να  ξαποστασεις  περηφανος  με ασπρα  μαλλια.

--Σε  ΚΟΡΟΙΔΕΨΑΝ  μονο  που  τουτη  την  φορα, σε  ΚΟΡΟΙΔΕΨΑΝ  κατι  55αρηδες  σημερινοι,  καποια  ΤΣΟΓΛΑΝΙΑ  ΤΟΥ  ΚΕΡΑΤΑ, που  τους  ειπαν  μικρομεσαιους,  για  να  γινουν  δυναστες  και  να  σου  ζητουν  να  ΠΕΘΑΝΕΙΣ  οσο  γρηγοροτερα  γινεται  για  το  καλο  της  ΠΑΤΡΙΔΑΣ!!!!!

--Καπου  καποτε  διασταυρωθηκαν  οι  δρομοι  μας, τα  βλεμματα  μας,  σε ξερω  χωρις  να  με γνωριζεις , ανηκω  στη  ΓΕΝΙΑ  που  εξεθρεψε  τα  ΤΣΟΓΛΑΝΙΑ  !!!!! ΕΠΡΕΠΕ  ΝΑ  ΚΑΝΩ  ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ!!!!.

Εστω κι αν ειναι παραμυθι αξιζει τον κοπο.

 Αλλωστε   τα  παραμυθια  χρειαζονται  οσο τιποτε  αλλο  στους  χαλεπους  καιρους.

Παραμυθια   που  συντελούν στην  αναταση  του  πνευματος.

και   αχι  στην  ''ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ''

ΕΙΡΕΣΙΩΝΗ ( Κότινος), ο πρόγονος του Χριστουγεννιάτικου Δέντρου

Η Ειρεσιώνη (από το είρος = έριον, μαλλίον) είναι κλάδος αγριελιάς (κότινος) στολισμένος με γιρλάντες από μαλλί λευκό και κόκκινο και τους πρώτους φθινοπωρινούς καρπούς (σύκα, καρύδια, αμύγδαλα, κάστανα, δημητριακά, κ.λ.π., εκτός του μήλου και του αχλαδιού). Ήταν έκφραση ευχαριστίας για την γονιμότητα του λήξαντος έτους και παράκληση συνεχίσεως της γονιμότητας και ευφορίας και κατά το επόμενο έτος και ήταν αφιερωμένη στην Αθηνά, τον Απόλλωνα και τις Ώρες (Ευνομία, Δίκη, Ειρήνη). Την εβδόμη ημέρα του μηνός Πυανεψιώνος (22 Σεπτεμβρίου – 20 Οκτωβρίου), παιδιά των οποίων και οι δύο γονείς ζούσαν ,περιέφεραν την Ειρεσιώνη στους δρόμους της πόλης των Αθηνών τραγουδώντας τις καλένδες (κάλαντα) από σπίτι σε σπίτι, παίρνοντας το φιλοδώρημά τους από τον νοικοκύρη ή την κυρά και όταν έφθαναν στο σπίτι τους κρεμούσαν την Ειρεσιώνη πάνω από την εξώπορτά τους, όπου έμενε εκεί μέχρι την ιδία ημέρα του νέου έτους, οπότε, αφού τοποθετούσαν την νέα, κατέβαζαν την παλιά και την έκαιγαν. Άλλα παιδιά κρεμούσαν την Ειρεσιώνη πάνω από την θύρα του Ιερού του Απόλλωνος.

Ιδού ένα απόσπασμα από τα κάλαντα: Η Ειρεσιώνη φέρνει κάθε τι καλό, σύκα και αφράτα ψωμάκια που μας τρέφουν και μέλι γλυκό και λάδι απαλό και ξέχειλους κύλικες με καλό κρασί για να μεθύσει και να κοιμηθεί. «Τα κλαδιά των δέντρων τα στόλιζαν με άνθη, ταινίες (κορδέλες), έρια (μαλλιά) και μικράς σφαίρας εκ μετάλλου, που παρίσταναν τους πλανήτας, τον Ήλιον και την Σελήνην.» Εκτός από τα κλαδιά της ελιάς, περιέφεραν επίσης και κλαδιά Δάφνης προς τιμήν του Απόλλωνος στα Θαργήλια, εορτή που ετελείτο την Άνοιξη (27 Απριλίου – 26 Μαΐου), όπου πάλι έκαιγαν την παλιά Ειρεσιώνη και κρεμούσαν την νέα έξω από τις πόρτες τους. Πρόγονος λοιπόν του Χριστουγεννιάτικου δέντρου είναι η Ειρεσιώνη , όπου μέσω αυτής μεταδόθηκε το έθιμο του στολισμένου δέντρου στους βόρειους λαούς από τους Έλληνες ταξιδευτές, οι οποίοι ελλείψεως ελαιοδένδρων, στόλιζαν κλαδιά από τα δέντρα που εφύοντο στον κάθε τόπο. Το έθιμο της Ειρεσιώνης καταδικάστηκε ως ειδωλολατρικό από το θεοκρατικό καθεστώς του Βυζαντίου και απαγορεύτηκε η τέλεσίς του. Αιώνες αργότερα το ίδιο έθιμο επανήλθε με την μορφή Χριστουγεννιάτικου και Πρωτοχρονιάτικου δένδρου από τους Βαυαρούς που συνόδεψαν τον Όθωνα στην Ελλάδα, ως δικό τους Χριστουγεννιάτικο έθιμο. Παρ’ όλα αυτά, το έθιμο της Ειρεσιώνης υπήρχε πάντα στην ιστορική μνήμη των Ελλήνων, γι αυτόν τον λόγο, το Χριστουγεννιάτικο δένδρο υιοθετήθηκε αμέσως.

(Πηγές : Λεξικό LIDDEL & SCOTT, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους της ΕΚΔΟΤΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ, κ.ά.

Σημείωση : Κότινος = αγριελαία – κοτινάς είναι ο καρπός του κοτίνου.- Κότινος ή Ειρεσιώνη – Κλάδος ελαίας στολισμένος με τούφες λευκού ερίου (μαλλιού) που έδιναν ακριβώς την εντύπωση του «βάμβακος». «Είρια από ξύλου», «δενδρόμαλλον».- Cotton ή coton διεθνώς σημαίνει το βαμβάκι, βαμβακερόν κ.λ.π.- Στην Γερμανική είναι Baum-Wolle .Δηλαδή «έριον δένδρου». Ο συνειρμός είναι εκ του Κοτίνου : «είρια από ξύλου».

ΛΟΥΤΣΙΟ ΜΑΓΚΡΙ

To μεγαλύτερο αμάρτημά του ήταν που έφυγε με τέτοιο τρόπο

«Η παραβολή του Μπρεχτ, που διάλεξε για τίτλο του βιβλίου του ο Λούτσιο Μάγκρι, «Ο ράφτης της Ουλμ», ισχύει για τον κομμουνισμό: προς το παρόν δεν τα κατάφερε, αύριο όμως ίσως να τα καταφέρει. Στο παράρτημα αυτού του βιβλίου υπάρχει το κείμενο που είχε γράψει το 1988 ως πλατφόρμα για το 18ο Συνέδριο του ΙΚΚ, το οποίο, αν το διαβάσουμε και σήμερα, μετά από είκοσι χρόνια, μοιάζει να είναι στρατηγικό κείμενο εξαιρετικά επίκαιρο». Λουτσιάνα Καστελίνα

Της Λουτσιάνα Καστελίνα

Δεν μου είναι εύκολο να γράψω για το θάνατο του Λούτσιο Μάγκρι. Εκτός από το ότι μοιραστήκαμε μισό αιώνα πολιτικού αγώνα, υπήρξαμε και σύντροφοι στη ζωή, έστω και σε πολύ παρελθόντα χρόνο.  Μολαταύτα γράφω, υποχωρώντας στο αίτημα των συντρόφων της εφημερίδας, γιατί ο Λούτσιο ήταν πλέον εκτός δημόσιας πολιτικής ζωής εδώ και πάρα πολλά χρόνια και πολλοί με ρωτούσαν τι έκανε, πού βρισκόταν.
Σε μια εποχή κατά την οποία όλη η πολιτική είναι εικόνα, εκείνος είχε χάσει ορατότητα: επειδή είχε αρνηθεί να επανεκλεγεί βουλευτής ήδη από το ‘94, δεν έγραφε πια στις εφημερίδες, μόνο σπάνια δεχόταν την πρόσκληση να συμμετάσχει σε κάποια πρωτοβουλία.  Οι νεότεροι, αυτοί που γεννήθηκαν όταν το ΙΚΚ διαλυόταν και το Pdup (Κόμμα Προλεταριακής Ενότητας) είχε ήδη δώσει ένα τέλος στην ιστορία του, ίσως να μην είχαν καν ακούσει γι’ αυτόν, αν δεν τον ανέφεραν οι πατεράδες τους που ανήκαν στη γενιά του ’68.

Σιωπηλός, αλλά όχι αμέτοχος

Γι’ αυτό θα ήθελα να μιλήσω προπαντός σ’ αυτούς που δεν τον γνώρισαν, ή δεν τον γνώρισαν καλά. Δεν ήταν αμέτοχος, ο Λούτσιο, ούτε τώρα, κάθε άλλο. Στο μεταξύ υπάρχουν τα πιο πρόσφατα χρόνια, τότε που δημοσιεύτηκε η δεύτερη σειρά του περιοδικού «Μανιφέστο», που έγινε μαζί με την ομάδα που είχε φτιάξει το πρώτο και με μερικούς συντρόφους που τότε είχαν παραμείνει στο ΙΚΚ, ανάμεσά τους τον Ινγκράο και τον Τορτορέλα. Κράτησε πέντε χρόνια από το 1999 ως το 2003, και μετά, για πολλούς λόγους, σταμάτησε. Κρίμα, γιατί σας καλώ να το ξαναδιαβάσετε, είναι γεμάτο με πολύ ενδιαφέροντα γραπτά του Λούτσιο και άλλων συντρόφων. Μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν αναγνώσιμο στο αρχείο της ιστοσελίδας του «Μανιφέστο», νομίζω ότι υπάρχει ακόμη.

Από τότε ο Λούτσιο ασχολήθηκε με το βιβλίο που δημοσιεύτηκε πριν δυο χρόνια, που τώρα υπάρχει σε οικονομική έκδοση και έχει μεταφραστεί στην Αγγλία, στην Ισπανία, στην Αργεντινή και τώρα μεταφράζεται στη Βραζιλία. Μια μεγάλη δουλειά, όχι μια αυτοβιογραφία, αλλά μια εμπεριστατωμένη έρευνα για τον ιταλικό κομμουνισμό από την οπτική του διεθνούς πλαισίου, ένας προσεκτικός στοχασμός, ίσως ο μοναδικός που υπήρξε για το μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα της Δύσης, για τα αίτια της επιτυχίας του και για τα αίτια που το οδήγησαν στην εξαφάνιση. Δεν λείπει –και το γεγονός ότι δεν έπαυε να αναρωτιέται για την ίδια του τη δράση, ήταν ένα προτέρημα του Λούτσιο– και ένας κριτικός στοχασμός για κάποιες δικές μας απλοποιήσεις, της ομάδας «Μανιφέστο», μόλο που δεν αναφέρεται άμεσα σ’ αυτή την εμπειρία.  Το βιβλίο ονομάζεται «Ο ράφτης της Ουλμ», τίτλος μιας παραβολής του Μπρεχτ: ο ράφτης έλεγε ότι ο άνθρωπος θα πετούσε, ο επίσκοπος πρίγκιπας δεν το πίστευε, και, τέλος, επειδή είχε βαρεθεί την επιμονή του, του είπε «δοκίμασε, πήγαινε στο καμπαναριό και πέσε». Ο ράφτης έπεσε και τσακίστηκε. Όμως ποιος είχε δίκιο;  Γιατί είναι αλήθεια ότι τότε ο ράφτης δεν κατάφερε να πετάξει, αργότερα όμως ο άνθρωπος πέταξε. Η παραβολή ισχύει για τον κομμουνισμό: προς το παρόν δεν τα κατάφερε, αύριο όμως ίσως να τα καταφέρει.

Τέλος ημερολογιακής εποχής ήταν τελικά η ...συντέλεια!

!

«Tέλος εποχής» και σε καμία περίπτωση το «τέλος του κόσμου» σηματοδοτεί το 2012 κατά τους Μάγιας, σύμφωνα με νέες μελέτες ερευνητών. Οι επιστήμονες «ξαναδιάβασαν» την «προφητεία» που εδώ και χρόνια έχει ξεσηκώσει θύελλα εκτιμήσεων και... αποκωδικοποιήσεων και κατέληξαν στο ότι οι Μάγιας μιλούσαν για το τέλος μιας εποχής –σύμφωνα με το ημερολόγιό τους- και όχι για το τέλος του κόσμου.

Αυτά γίνονται μόνο στο... σινεμά (στιγμιότυπο από το "2012" του Ρ. Έμεριχ) Η «συντέλεια» που θα ερχόταν τον Δεκέμβριο του 2012, τελικά δεν θα έρθει, αλλά φαίνεται πως οι Μάγιας είχαν απόλυτο δίκιο ως προς το «προφητικό» της υπόθεσης: ήδη έχει ξεκινήσει το τέλος μιας εποχής έτσι όπως την ξέραμε, δεδομένης της πρωτοφανούς παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και αστάθειας που πλήττει τον πλανήτη.

Ο Σβεν Γκρόνεμεγιερ, που ερευνά τα «μυστικά» και τους κώδικες των Μάγιας κάνει λόγο για  στο τέλος ημερολογιακής εποχής διάρκειας μάλιστα 400 χρόνων, και όχι για την ...τρομακτική Αποκάλυψη που θα κατέστρεφε ολόκληρο του κόσμο.

Ο Γκρόνεμεγιερ προσθέτει ότι η συγκεκριμένη ημερομηνία σημαίνει την «αντανάκλαση της ημέρας της δημιουργίας», κάτι που σήμαινε οτι τότε θα επέστρεφε ο Μπόλον Γιόκτε, θεός της δημιουργίας και του πολέμου, ένας από τους θεούς των Μάγιας.

Στο ίδιο πνεύμα, και εντελώς αντιδιαμετρικά από την καταστροφολογία της «προφητείας» το Εθνικό Ινστιτούτο Ανθρωπολογίας και Ιστορίας του Μεξικού ανέφερε πως κάθε συσχέτιση των κωδικών των Μάγιας με την συντέλεια του κόσμου είναι ανεδαφική και ότι αποτελούν παρερμηνείες των δυτικών. Μάλιστα, το Ινστιτούτο λέει ότι σε μόνο 2 από τα συνολικά  15.000 καταγεγραμμένα κείμενα των Μάγιας υπάρχει αναφορά στην ημερομηνία 2012 και πουθενά δεν γίνεται λόγος για ...καταστροφή του κόσμου.  «Η δυτική μεσσιανική σκέψη έχει διαστρεβλώσει την κοσμοθεωρία των Μάγια» τονίζει μάλιστα ανακοίνωση που εξέδωσε το Ινστιτούτο.

Αυτο ξεχασαν να μας το πουν!!!!!

Του ΣΤΡΑΤΗ ΜΠΑΛΑΣΚΑ.  ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Πάλι καλά, που λένε. Που θα τη γλιτώσουμε, δηλαδή, με μια εσωτερική υποτίμηση, εσωτερικές υποτιμήσεις με μείωση μισθών και συντάξεων, ανεργία, άντε και καμιά εφεδρεία... Πάλι καλά; Πάλι καλά.

Ο γαλλικός στόλος έξω από το λιμάνι του νησιού 
Γιατί μόλις 110 χρόνια πριν, οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής διεκδικούσαν την επιστροφή των δανεικών διά στρατιωτικής εισβολής και κατάληψης ενός τμήματος της χώρας που χρωστούσε! Ακόμα κι αν χρωστούσε μια υπερδύναμη υπό κατάρρευση τότε, η Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Ο ιστορικός, σχολικός σύμβουλος φιλολόγων Νομού Λέσβου, Στρατής Αναγνώστου, στην εργασία του με τίτλο «Μια άγνωστη κατάληψη του τελωνείου της Μυτιλήνης από το γαλλικό στόλο το 1901» περιγράφει με μοναδικό τρόπο το πώς η Γαλλία το 1901 αποβιβάστηκε στη Μυτιλήνη και κατέλαβε το τελωνείο της πόλης διεκδικώντας την πληρωμή των χρεών του οθωμαvικoύ δημοσίου.
Συγκεκριμένα, το χρέος προς τους κληρovόμoυς τωv αδελφώv Λοράντο, Γάλλων τραπεζιτών στηv Κωvσταvτιvoύπoλη, προερχόταν από δάνεια που ύστερα από αλλεπάλληλα «κουρέματα»[  γνωστον  το  κουρεμα, γνωστοι  και  οι  κουρεις ]*** προσδιορίστηκαν στις 321.691 οθωμανικές λίρες (7.400.000 γαλλικά φράγκα).
Το χρέος προς τους κληρovόμoυς Τουμπίνι, τραπεζίτη στηv Κωνσταντινούπολη, πιστωτή του oθωμαvικoύ δημόσιου ταμείου, ήταν ύψους 200.000 οθωμανικών λιρών (4.600.000 γαλλικά φράγκα). Τέλος, τα έργα στα έλη Αντά Παζάρ και στην προκυμαία της Κωvσταvτιvoύπoλης ήταν τα μεν πρώτα ύψους 30.000 οθωμανικών λιρών, τα δε δεύτερα ζήτημα εκμετάλλευσης των τελεωνείων που είχαν φτιαχτεί από τη Γαλλία στην Κωνσταντινούπολη.
Επειτα από μαραθώνιες συζητήσεις και ρυθμίσεις των χρεών στις οποίες δεν ανταποκρίνονταν οι οθωμανικές αρχές, διακόπηκαν με πρωτοβουλία της Γαλλίας οι διπλωματικές σχέσεις με την Υψηλή Πύλη.
Στις 30 Οκτωβρίου 1901 και δεδομένου ότι οι Οθωμανοί διοικούντες ποιούσαν την... νήσσαν, ο γαλλικός στόλος της Μεσογείου με όλα τα διαθέσιμα πλοία του αvαχώρησε από το λιμάvι της Τoυλόv υπό τη διοίκηση του αvτιvαυάρχoυ Maigret. Αμέσως από το στόλο αποσχίστηκε μοίρα με επικεφαλής τον υπovαύαρχo Caillard.
150 ναύτες
Η μοίρα του Caillard στις 3 Νοεμβρίου έφτασε στη Μυτιλήvη, μπροστά από το λιμάvι της οποίας αγκυροβόλησε, χωρίς vα χαιρετίσει με βολές καvovιώv, όπως συvηθιζόταv, τη σημαία που ήταv υψωμέvη στο φρούριο.
Στις 10.30 π.μ. άρχισε σταδιακά η αποβίβαση περίπου 150 Γάλλωv vαυτώv. Κατελήφθη το τελωvείo, καθώς και το τηλεγραφείο της πόλης, χωρίς καμιά αvτίσταση εκ μέρους τωv oθωμαvικώv αρχώv. Το πρώτο άγημα τωv Γάλλωv κατέλαβε το τελωvείo, εvώ το δεύτερο το τηλεγραφείο και συγχρόvως περίπολοι, από 10 άvδρες η καθεμία, περιπολούσε στους δρόμους της πόλης.[  Λετε;;;;;]***
Η γαλλική σημαία αvτικατέστησε το oθωμαvικό έμβλημα στα κτήρια του τελωvείoυ και έvας επιθεωρητής αvέλαβε τη διαχείρισή του. Οσα χρηματικά ποσά βρέθηκαv στα ταμεία του τελωvείoυ κατασχέθηκαv και κατατέθηκαv στο υποκατάστημα της Οθωμαvικής Τράπεζας στη Μυτιλήvη, όπου επίσης υψώθηκε η γαλλική σημαία. Είvαι φαvερό πως η δέσμευση τωv χρημάτωv του τελωvείoυ από τους Γάλλους πραγματοποιήθηκε πρoκειμέvoυ vα πιεστoύv με τov τρόπο αυτό οι Τούρκοι vα εξoφλήσoυv τα χρέη τωv εκκρεμώv υπoθέσεωv.
Οταν ο σoυλτάvoς έμαθε το vέo της άφιξης της γαλλικής μοίρας στη Μυτιλήvη, ρύθμισε για ακόμη μια φορά τα χρέη προς τις οικογένειες Λοράντο και Τουμπίνι και έδωσε εντολή τα σχετικά έγγραφα να υπογραφούν από τους αρμόδιους υπουργούς και να διαβιβαστούν στη γαλλική πρεσβεία της Κωvσταvτιvoύπoλης.
Στις 10 Νοεμβρίου του 1901 το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικώv ειδοποίησε τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και τηv Ουάσιγκτov για τηv πλήρη ικαvoπoίηση τωv γαλλικώv απαιτήσεωv από τηv Πύλη. Ο Caillard έλαβε τη διαταγή εκκέvωσης της Μυτιλήvης το απόγευμα της 10ης Νοεμβρίου. Αποφάσισε όμως vα τηv πραγματοποιήσει τηv επόμεvη μέρα. Τα ποσά που είχαv κατασχεθεί από το τελωvείo Μυτιλήvης επιστράφηκαv στο διευθυvτή του, ο οποίος και έδωσε τη σχετική απόδειξη στο vαύαρχo.
Στις 11 Νοεμβρίου 1901 η γαλλική μοίρα έφυγε από τη Μυτιλήvη χωρίς vα χαιρετίσει τηv τουρκική σημαία. Vae victis..
ΣΧ.  Οι   κοκκινοι   αστερισκοι   υποδηλουν   προσωπικο  σχολιασμο!!!!!!. 
Νωρις    εφυγαν!!!!!!!!!!!!!!!!   Σημερα   προβλεπω   εικοσαετες  ''κατσικωμα''.

Διανοούμενοι, χρήμα και εξουσία

Συγγραφέας: 

Της Σύνταξης

Άρδην τ. 56

Διανύουμε μια ιστορική περίοδο κατά την οποία οι σχέσεις ανάμεσα στη διανόηση, την «αμφισβήτηση», την εξουσία και το χρήμα μετασχηματίζονται βαθύτατα. Η διανόηση, ως κοινωνικό στρώμα, διευρύνεται αδιάκοπα, μια και ζούμε σε «κοινωνίες της γνώσης και της πληροφορίας», για να χρησιμοποιήσουμε μια έκφραση του πρωθυπουργικού συρμού (σε αυτήν αρέσκονται ιδιαίτερα τόσο ο νυν όσο και ο πρώην πρωθυπουργός). Οι διανοούμενοι –με την ευρεία έννοια, που εκτός από τους καλλιτέχνες, τους λογοτέχνες, τους φιλοσόφους, περιλαμβάνει και τους δημοσιογράφους, τα στελέχη κ.λπ.– αναβαθμίζονται στην κλίμακα της εξουσίας και, εκ παραλλήλου με την οικονομική και πολιτική, μεταβάλλονται συχνά σε ισότιμο πυλώνα της. Τις ποικίλες –θεωρητικές και πρακτικές– διαστάσεις του ζητήματος αυτού θα επιχειρήσουμε να παρουσιάσουμε σε μια σειρά αφιερώματα του Άρδην, τα οποία θα επικεντρωθούν στην Ελλάδα, και μάλιστα κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο, χωρίς όμως να παραβλέψουμε τις διεθνείς διαστάσεις του.

Στο πρώτο αφιέρωμα, θα επιχειρήσουμε να διερευνήσουμε τη σχέση ανάμεσα στη διανόηση, τις μη κυβερνητικές οργανώσεις και την εξουσία, όπως διαμορφώθηκε ιδιαίτερα μετά τη δεκαετία του ’60 και την ανάδυση των λεγόμενων «νέων κοινωνικών κινημάτων», με επίκεντρο την πιο παραδειγματική περίπτωση, τις σχέσεις του Ιδρύματος Φορντ τόσο με τους διανοουμένους στην Ελλάδα την περίοδο της δικτατορίας όσο και με τα «νέα κοινωνικά κινήματα» σε όλο τον κόσμο.

***

Οπως θα θυμούνται οι παλαιότεροι, μεσούσης της δικτατορίας, το καλοκαίρι του 1972, ένα τεράστιο ηθικό και πολιτικό ζήτημα ήρθε να διχάσει την ελληνική διανόηση: οι επιχορηγήσεις του Ιδρύματος Φορντ. Η συζήτηση άναψε και για δύο ολόκληρα χρόνια μέχρι την πτώση της δικτατορίας, αποτέλεσε ένα από τα κεντρικότερα ζητήματα των ιδεολογικών αντιπαραθέσεων στο εσωτερικό του αντιδικτατορικού χώρου. Περί τίνος επρόκειτο;

ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΦΟΡΝΤ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Το Ιδρυμα Φορντ (Ford Foundation), της γνωστής οικογενείας αυτοκινητoβιομηχάνων, ήταν τότε το σημαντικότερο αμερικανικό ίδρυμα, το οποίο επιχορηγούσε άτομα και οργανισμούς σε όλον σχεδόν τον κόσμο, εκτός βέβαια του ανατολικού στρατοπέδου. Στην Ελλάδα άρχισε τις επιχορηγήσεις του από το 1958 και μέχρι το 1967 ενίσχυε κυρίως ημι-κρατικούς ή ημιεπίσημους οργανισμούς και δραστηριότητες. Για παράδειγμα, ο «Αθηναϊκός Τεχνολογικός Όμιλος» του Κωνσταντίνου Δοξιάδη –πολεοδόμου, καθηγητή σε αμερικανικά πανεπιστήμια και υπουργού από το 1946 έως το 1952– έλαβε, μέχρι το 1972, 100.650.000 δραχμές, όταν οι συνολικές επιχορηγήσεις του ιδρύματος σε οργανισμούς μέχρι το 1974 ανερχόταν σε 215 εκατομμύρια, δηλαδή το 45% του συνόλου. (Και καθώς δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι την ίδια εποχή τα «καλά» μεροκάματα έφταναν τις 100 δραχμές, σε σημερινά ποσά, πρόκειται για δισεκατομμύρια δραχμές). Το Κέντρο Οικονομικών Ερευνών που δημιούργησε ο Κ. Καραμανλής με πρόεδρο τον Ανδρέα Παπανδρέου, το 1961, έλαβε, μέχρι το 1966, 15  εκατ. δρχ., η Αμερικανική Σχολή που πραγματοποιούσε τις ανασκαφές στη Στοά του Αττάλου, 30 εκατομμύρια, κ.ο.κ. Δηλαδή το Ίδρυμα Φορντ ενίσχυε ιδρύματα που κινούνταν πάντα στο πλαίσιο των επίσημων θεσμών, έστω και στην πιο φιλελεύθερη εκδοχή τους, και μάλιστα στην ενίσχυση των μηχανισμών της φιλελεύθερης σχεδιοποίησης, σε αντίθεση με τη σοβιετική. Όπως θα διαπιστώσουμε και στο κείμενο του Ρ. Ντεσάι για την Ινδία, που ακολουθεί, επρόκειτο για βασική διάσταση της πολιτικής των Αμερικανών και ιδιαίτερα των κύκλων του Δημοκρατικού Κόμματος. Εξ ου και η ενίσχυση του «Αθηναϊκού Τεχνολογικού Ομίλου» του Δοξιάδη, που είχε αναπτυγμένη δραστηριότητα στον Τρίτο Κόσμο, καθώς και του ΚΕΠΕ, που με τον Ανδρέα Παπανδρέου εισήγαγε την «ενδεικτική» σχεδιοποίηση στην Ελλάδα.

Ωστόσο, από το 1968 και εφεξής, οι επιχορηγήσεις, τα «γκραντς», του ιδρύματος στην Ελλάδα κατευθύνονται πλέον προνομιακά σε οργανισμούς ανεξάρτητους από το κράτος και πολλαπλασιάζονται οι ατομικές επιχορηγήσεις προς επιστήμονες, καλλιτέχνες και λογοτέχνες. Η υπεύθυνη των επιχορηγήσεων του ιδρύματος στην Ελλάδα κ. Μυριβήλη, ενώ μέχρι μια ορισμένη χρονολογία συνέχιζε να εργάζεται στην Aμερικανική Υπηρεσία Πληροφοριών (η USIS δεν πρέπει να συγχέεται με την CIA), δήλωσε πως παραιτήθηκε για να αφιερωθεί στη χορήγηση των υποτροφιών. Στις δύσκολες συνθήκες της δικτατορίας, το Θέατρο Τέχνης του Κουν θα επιχορηγηθεί με 12 εκατ., η Δώρα Στράτου με 9 εκατ., ο Σύγχρονος Κινηματογράφος του Βασίλη Ραφαηλίδη με 3.135.000 δρχ. Το Κέντρο Φιλοσοφικών Ερευνών που εκδίδει το περιοδικό Δευκαλίων, με υπεύθυνους τον Θαν. Κιτσόπουλο και τον Χρ. Γιανναρά, με 9.971.000 δρχ. Προσωπικές επιχορηγήσεις θα λάβουν ποιητές όπως ο Οδ. Ελύτης, ο Νίκος Καρούζος και ο Μίλτος Σαχτούρης, και συγγραφείς όπως ο Γ. Ιωάννου, ο Ν. Κάσδαγλης, ο Κ. Ταχτσής, ο Αλ. Κοτζιάς κ.ά. (Ο Μανώλης Αναγνωστάκης, μετά τον θόρυβο που έγινε, δεν απεδέχθη την επιχορήγηση). Από τους κινηματογραφιστές, ο Θ. Αγγελόπουλος, ο Π. Βούλγαρης, ο Κ. Μανουσάκης κ.ά.. Από ζωγράφους και μουσικούς, ο Θόδωρος, ο Σισιλιάνος, ο Ανωγειανάκης, ο Χρ. Καράς κ.ά. Από επιστήμονες, ο Θ. Κακριδής, ο Δ. Μαρωνίτης, η Α. Κυριακίδου-Νέστορος, ο Στ. Ράμφος, ο Μανόλης Χατζιδάκης, ο Αλεξ. Δεσποτόπουλος, ο Χρ. Γιανναράς κ.ά. (Ο Δ. Καράγιωργας θα επιστρέψει, το 1974, το ποσό της χορηγίας).

Έτσι η νέα στρατηγική του ιδρύματος στρέφεται πλέον στην ενίσχυση οργανισμών ή ατόμων χωρίς θεσμική σχέση με το (χουντικό) κράτος, ή ακόμα και σε ανοικτή αντιπαράθεση μαζί του. Μάλιστα, με βάση την ελληνική εμπειρία, την ίδια στρατηγική θα ακολουθήσει αργότερα το Ίδρυμα Φορντ και στη Χιλή του Πινοσέτ.